Türkiye´de cemaat/cemiyet ilişkisi ve dönüşümü yaşadığımız acı tecrübelerle birlikte salt din merkezli irdelenmekte, sorgulanmaktadır.
Günümüzde karşımıza gelen örnekler ve yansıyan hukuksuzluklar öylesine vahimdir ki ?tarikat?, ?dergah?, ?cemaat? kavramına yüklediğimiz anlam haliyle olumsuzdur.
İnsanların milli/dini hassasiyetlerini kullanarak gösteriş ve aşırılık içinde yüzenlerin adı ne gerçek bir dergahtır, ne de insanlığın bir yansımasıdır. Orada ne İslam vardır ne de onun değerler sistemi... Orada bireyi robotlaştıran, iradesine ipotek koyan bir servet inşaatı vardır. Bu inşaat bir tür akıl tutulması ile harç olunur.
Suç örgütü haline gelmiş böylesi yapıların meşru görünürlük sağlamak için üst kavram ve sembollerimizi kullandığını unutmayalım. Örneğin Adnan Oktar kendisini savunurken ?Atatürkçüyüm, milliyetçiyim...? diyor.
Peki bu işleri kurgulayanlar neden ilk fırsatta bu iki kavrama sığınıyorlar?
Çünkü Atatürk´ün Cumhuriyeti kurarken ve modern bir cemiyeti tasarlarken devraldığı Osmanlı fotoğrafında tarikatlar, cemaatler bir gerçekti. Atatürk çağdaş bir medeniyet ülküsünün adımlarını atıyordu. Milliyetçilik de aynı form ve istikamettedir. Mesela grup haklarına yönelen etnik ayrımcılık milliyetçiliğin düşmanıdır. Gerçek milliyetçilik birey haklarını ve birey özgürlüğünü esas alır. Atatürk´ün 1925 yılında Tekke ve Zaviyelerin kaldırılması kararı ise maalesef bir takım çevrelerce yanlış ve yanlı sunulmaya devam etmektedir. Atatürk´ün aynı süreçte Diyanet İşleri´ni, Türk Tarih Kurumunu, Türk Dil Kurumunu kurduğunu, örneğin Harf İnkılabını gerçekleştirdiği dikkate alınmıyor.
Ne diyor Atatürk?
?Bizim dinimiz en makul ve en tabii bir dindir. Ve ancak bundan dolayıdır ki, son din olmuştur. Bir dinin tabii olması için akla, fenne, ilme ve mantığa uygun olması lazımdır. Bizim dinimiz bunlara tamamen mutabıktır.? İlaveten ?Türk milleti daha dindar olmalıdır, yani bütün sadeliği ile dindar olmalıdır demek istiyorum. Dinimize, bizzat hakikate nasıl inanıyorsam, buna da öyle inanıyorum? sözlerini unutmayalım
Bu noktada Türkistan coğrafyasındaki en iyi örnek Hoca Ahmet Yesevi´nin yaklaşımıdır. 13. Yüzyılda, Güney Kazakistan´da filizlenen Yesevi düşüncesi, Peygamberimizden o güne taşınan Allah ve insan sevgisinin merkezi konumundadır. Ahmet Yesevi, Yahya Kemal´in ifadesiyle ?milliyetimizi borçlu olduğumuz insandır.? Çünkü sadece Kuran ve sünneti yaymakla kalmamış aynı zamanda Türkçe yazıp, söylemiştir. Divan-ı Hikmet adlı eserinde öyle hayata dönük meseleler vardır ki; örneğin emeğin kutsallığı, örneğin kadına saygı gibi...
Ve sıkı durun!
Bugün Kabe´den sonra Müslümanların en çok ziyaret ettiği yerlerden biri olan Ahmet Yesevi (türbesi) kendisinin yaptığı tahta kepçe/kaşıkları satarak geçimini sağlamıştır. Belki de bazılarının Ahmet Yesevi söz konusu olduğunda burun kıvırması, kulak tıkaması bu yüzdendir.
Ancak tüm bunlarla birlikte belirtilmesi gereken önemli bir nokta daha vardır. Bu gerçeğimizi sosyal sistem bakımından irdelemek ve olması gereken mecrasına taşıma sorumluluğu ile onların devlet içerisinde grupsal konumlanmasını temelden önleme zorunluluğu bir arada yürümelidir. Ahlaksızlığın, din adına istismarın ve devlet karşıtı yapılanmaların gün yüzüne çıkarıldığı bu süreç çok iyi değerlendirilmeli ve mutlaka dersler çıkararak ilerlenmelidir.
