Gelir gelmez kucak açtı öğretmenlerim ve bir sürü insan bana... Sayısız kardeş edindim. Ailemi, yurdumu, yuvamı geride bırakmıştım ama birçok aile kazanmıştım burada. Neler yaşadık, nasıl geçti... Bir rüyadan uyanır gibi dört sene adeta göz açıp kapamadan bitivermişti. Yola çıkmak mı önemlidir, menzile varmak mı?
Çıktığım bir yolun sonunda başka bir hikâyenin başlangıcındaydım...
Dört senelik serüvenim son demlerinde... İçten içe üzülsem bile başarmış olmanın sevincini yaşıyorum. Bu dört senede neler yaşadım neler... Geçmez dediğim zor günler, sabahladığımız sınav geceleri oldu. Ben bir küçücük çocuktum meğerse büyümek zorunda kalmış ve iyi ki de bu süreçlerden geçmişim.
Derdime yetişen biricik öğretmenlerim olurdu. Onlara sarılırdım, özlem giderirdim, koklardım.
Bütün anneler aynı kokuya sahipti sanki...
Ben aradığımı buldum, şimdi sıra bulamadıklarımı aramakta.
