Uyarı! Yapmış olduğunuz yorumlar incelendikten sonra onaylanacaktır onaylandıktan sonra gözükecektir



Ümit AKTAŞ


Kış ve Bahar

Yazarımız Ümit Aktaş’ın, Özgün İrade Dergisi 2020 Mart((191.) Sayısında yayımlanan yazısı...


Mimoza… Mimoza deyince, yıllar önceye gitti aklım. Hiç bitmeyecek denli uzun bir Şubat’a: 28 Şubat’a. Bir avuç insan, İstanbul Üniversitesi’nin önünde bir protesto eylemine katılmıştık. Akşamdı. Kapkaranlıktı ortalık. Biz ise kimilerince mürteci, kimilerince devlet düşmanı, kimilerinceyse teröristtik. Mizansenler ve aktörler değişse de, hiç değişmemişti terimler.

Hep baharı beklemekle geçti ömrümüz. Doğu’daki baharlar kadar kısa ve kutup kışları kadar uzundu mevsimlerimiz. Şimdilerde beton yığınları arasında neredeyse kaybolmuş, kadri bilinmemiş mimoza çiçekleri gibi çabucak açılan ve bir çırpıda kaybolan umutlar. Mimoza deyince, yıllar önceye gitti aklım. Hiç bitmeyecek denli uzun bir Şubat’a: 28 Şubat’a. Bir avuç insan, İstanbul Üniversitesi’nin önünde bir protesto eylemine katılmıştık. Akşamdı. Kapkaranlıktı ortalık. Biz ise kimilerince mürteci, kimilerince devlet düşmanı, kimilerinceyse teröristtik. Mizansenler ve aktörler değişse de, hiç değişmemişti terimler. Aynı nakaratlar dökülmekteydi devletlûların ağızlarından ve bir çırpıda yankılanmaktaydı sokaklarda, haber programlarında, mahkeme duvarlarında…

Nevruz günleri olsa gerek; bir ateş yakılmıştı ve en azından yüzlerimizi görebilmekteydik. Bir de kenarda kalmış bir mimozanın çiçeklerini. Ateşin üzerinden atlamaktaydık çocukça bir hevesle. Aklımda kalan yüzlerden birisi Şanar Yurdatapan’ınkiydi. Bize, koskoca şehirde bu arsız ve haksız zulme tepki için toparlanabilen birkaç göstericiye destek olsun diye kalkıp gelmişti. İlk kez karşılaşmıştık. Soğuk havaya rağmen sımsıcaktı yüzü. Birden, ellerinde meşalelerle bir grup başörtülü öğrenci belirdi; marşlarla ve sloganlarla. Alışılmış bir şey değildi o yıllarda; hem de gecenin bu vaktinde. Belli ki “devlet dersinde öldürül”memişlerdi. Ve yine belli ki ayakları onları, “solgun bir halk çocukları ayaklanmasının” tam da “kalbine” doğru çekip getirmişti. Ve yine belli ki artık ne devletlûlardan ne de babalarından korkmakta idiler. Bu cesaretleri bizi de yüreklendirmiş, âdeta bir şölene dönmüştü ortalık.

Duygulanmıştım, yaşarmıştı gözlerim. Belki de bu yüzden ertesi sabah sokağın tam köşesindeki mimoza ile karşılaşmam kalbimdeki bir şeyleri kıpırdatmıştı. O “sarışın” güzelliğini betonlarla kapatmadan birileri, “karaşın” bir ilhamla bir şiir döküldü dudaklarımdan dünyanın bütün mimozalarına dair:

mimoza
bir sürgün gibi duruşunda çarpan kalbimdi benim
ince, boynu bükük; köklerini yitirmişcesine
adanmak senin yurdun, dört bir tarafın deniz
kalsan da kelebekler gibi sırılsıklam, bir sarnıcın dibinde

akasyalar mor bir bayrak açmıştı gökyüzüne
direnmekten sararmış bir leylak parşömeni
çivitlenmiş gözlerin hangi çağdan kaldın sen
yüreğin mavi. yasaklanmıştı oysa erguvan rengi

ay ışığı şavkıyor pencerelerin o nahif derinliğinde
alevlenmiş meşaleler yükseliyor bir bildiri gibi gökyüzüne
Spartakist bir ayine dönmüştü şölen; (cariyelerdi beklenen)
özgürlük şarkıları söyleyen kızların yüzlerinde…

Yıllar sonra dönmüştü devran. Sahne değişmişti ama mevsimlerin kaderinde bir değişiklik yoktu. Kışlar yine uzun, baharlar yine kısa, mimozalar yine kayıptı sokaklarda. Bu kez başka birileri için, başka bir mekânda bir toplantıya çağrılmıştım. Gündüzdü ve bir tek yüz vardı tanıdık. Yıllar ondan pek bir şey eksiltmemişti. Yorgun ama sımsıcaktı yine gülüşü Şanar Yurdatapan’ın. Birden o eski günlerin borcunu hatırlamıştım. Kimlere borçlanmıştık; daha sonra görmezlikten gelinen, belki de zulmedilen. Tutuklu gazeteciler için ne yapılabileceği üzerine konuşulmaktaydı. Kış değildi mevsim ama kendimi yalnız ve üşümüş hissettim birden. Kabahat mevsimlerde değildi elbet. 28 Şubat’ın o soğukluğunu, merhametsizliğini, adaletsizliğini ve tekebbürünü yaşamış ama sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi davrananlarda da değildi belki. Devlet böyle bir şeydi işte. Güç ve iktidar; kibir ve tahakküm; hoyratlık ve zulüm… Hazırdı ellerindeki repertuvar, söylem ve suçlamalar… Sadece adları değiştirmek yetiyordu. Bilsek ki başörtülüler terörist değil, Erbakan gerici değil, Ahmet Altan Fetöcü değil, Osman Kavala terör eylemlerini destekleyecek birisi değil… Bu bilgilerin “devlet dersinde” bir karşılığı yoktur. Sadece ve hep “solgun çocuklar” vardır devletin karşısında. Solgun olmasalar da soğuk ve izbe duvarlar ardında renkleri soldurulacak çocuklar…

 



YAZARLAR